در فهرست‌هاى عمومى بروكلمن و آتش و مژگان و محفوظ در فهرست مؤلّفات فارابى ، و قنواتى و مهدوى و قاضى و ردف ( به روسى در 1975 ) و كوركيس عواد و ميخائيل عواد ( در مجلة المورد 4 : 3 سال 1375 ) همچنين در فهرستهاى كتابخانه‌هاى جهان از نسخه‌هاى آن به نام فصوص كه بيش از 87 است ياد شده است ، همچنانكه در فهرستهاى گوناگون به نام « الفردوس و رسالة فى القوى الانسانية و ادراكاتها » به نام ابن سينا بر مىخوريم . در پايان نسخهء فصوص شمارهء 4 / 634 مجلس و در مجموعهء شماره 1035 دانشگاه ص 163 ( فهرست 3 : 653 ) شعر « نظرت بنور العقل . . . » كه در جامع الاسرار آملى ( ص 584 ) بىنسبت آن به كسى ديده مىشود آمده و از فارابى دانسته شده و در نسخهء مجلس آن را از نگارندهء اين رساله دانسته‌اند . اين متن چندين بار به چاپ رسيده است : استانبول 1291 ( 1874 ) ، مصر 1325 ( 1907 ) و 1335 ( 1917 ) ، دكن 1335 و 1343 و 1345 ، بمبئى 1337 ( 1921 ) ، بيروت 1921 ، مشهد در مجلهء دانشكدهء الهيات . ديتريشى آن را در 1892 با ترجمهء آلمانى و اولكن آن را در 1941 با ترجمهء تركى و مانوئل آلونسو آلونسو تنها ترجمهء اسپانيايى آن را در مجلهء اندلس در 1960 نشر كرده‌اند . شادروان مهدى الهى قمشه‌اى نيز آن را به فارسى درآورده و آن در 1324 خورشيدى چاپ شده است ( مشاو 408 ) . شمس الدين محمّد خفرى درگذشتهء 935 يا 957 در اثبات الواجب ( برگ 129 شمارهء 8 / 926 دانشگاه ) و مير داماد استرآبادى درگذشتهء 1041 در القبسات ( ص 20 و 99 و 413 و 447 و 449 چاپ دكتر مهدى محقق ) و در الصراط المستقيم ( برگ 34 شمارهء 1 / 279 دانشگاه ) و صدراى شيرازى درگذشتهء 1050 در المبدأ و المعاد ( ص 40 چاپ آشتيانى و ص 29 چاپ 1314 ) و در اسفار چاپ تازه 1 : 201 و 6 : 63 ( فهرست دانشگاه 3 : 101 و 113 ) همچنين سيّد العلماء